به گزارش پایگاه خبری تنکابن۲۴ به نقل از خبرگزاری تسنیم،‌ جنگ فعلی آمریکا و اسرائیل علیه ایران را کارشناسان «نخستین جنگ مبتنی بر هوش مصنوعی در مقیاس بالا» نامگذاری کرده‌اند. سرعت و دقت و حجم حملات آمریکا و اسرائیل در حوزه نظامی برای افکار عمومی محسوس است،‌ اما شاید بتوان مهمترین پرسش این روزهای نخبگان و مردم درباره این جنگ را اینطور صورت‌بندی کرد: چگونه است که آمریکا و اسرائیل از نظر استفاده تمام عیار از هوش مصنوعی و بهره‌مندی از بهترین تکنولوژی نظامی در جهان دست برتر را دارند اما از نظر راهبردی به اذعان اندیشکده‌ها و کارشناسان شکست راهبردی خورده‌اند؟

بر اساس مطالب متعددی که این روزها در اندیشکده‌های آمریکایی و اروپایی درباره پشت صحنه هوش مصنوعی و جنگ منتشرشده، می‌توان پاسخ به پرسش این متن را استخراج کرد

برتری تاکتیکی: سرعت، مقیاس و دقت

هوش مصنوعی، به‌ویژه در قالب سامانه‌هایی مانند Maven، اساساً برای حل یک مسئله طراحی شده است:کاهش زمان و افزایش دقت در چرخه تصمیم‌گیری عملیاتی .این سامانه‌ها می‌توانند حجم عظیمی از داده‌ها، از تصاویر پهپادی تا سیگنال‌های الکترونیکی، را در زمانی بسیار کوتاه تحلیل و الگوها را شناسایی کنند و پیشنهادهایی برای اقدام ارائه دهند.

در جنگ اخیر، این توانایی به آمریکا و اسرائیل امکان داده است که:

اهداف بیشتری را در زمان کمتر شناسایی کنند،

حملات را با دقت بالاتری اجرا کنند،

و فاصله میان «شناسایی هدف» تا «اقدام» را به حداقل برسانند.

به تعبیر دقیق‌تر، هوش مصنوعی موجب شده است که جنگ در سطح تاکتیکی به یک فرایند شبه‌خودکار با سرعت بالا تبدیل شود. این همان چیزی است که در ادبیات نظامی از آن به‌عنوان «compression of decision time» یاد می‌شود.

اما همین‌جا اولین محدودیت اساسی ظاهر می‌شود.

محدودیت بنیادی هوش مصنوعی: ناتوانی در درک راهبرد

هوش مصنوعی، حتی در پیشرفته‌ترین شکل خود، فاقد آن چیزی است که می‌توان آن را «درک راهبردی» نامید. این ناتوانی از چند ویژگی بنیادی ناشی می‌شود:

الف: وابستگی به داده‌های گذشته: هوش مصنوعی بر اساس الگوهای گذشته تصمیم می‌گیرد، نه بر اساس فهم آینده.

ب: فقدان درک از نیت و اراده: هوش مصنوعی نمی‌تواند «اراده سیاسی» یا «روحیه اجتماعی» را به‌درستی تحلیل کند.

ج: تمایل به بهینه‌سازی کوتاه‌مدت: هوش مصنوعی اغلب به سمت افزایش کارایی فوری حرکت می‌کند، نه تحقق اهداف بلندمدت.

به همین دلیل، همان‌طور که در گفت‌وگوی کارنگی نیز مطرح شد، استفاده از هوش مصنوعی در سطح راهبردی با دشواری‌های جدی مواجه است. پرسش‌هایی از این دست:

آیا تشدید حملات به نفع ماست یا به انسجام دشمن می‌انجامد؟

آیا یک اقدام نظامی خاص موجب بازدارندگی می‌شود یا برعکس، به تشدید بحران کمک می‌کند؟

چه سطحی از تنش، بهینه و قابل‌مدیریت است؟

این‌ها پرسش‌هایی نیستند که هوش مصنوعی بتواند پاسخ قابل‌اعتماد به آن‌ها بدهد.

ایران و «هوش طبیعی» در سطح راهبرد

در مقابل، آنچه در رفتار ایران در این جنگ مشاهده می‌شود، نوعی استفاده از «هوش طبیعی» در سطح راهبردی است. این هوش مبتنی بر ترکیبی از:

تجربه تاریخی،

شناخت عمیق از محیط منطقه‌ای،

درک از روان‌شناسی دشمن،

و توانایی مدیریت پیچیدگی‌های سیاسی و اجتماعی است.

برای مثال، اقداماتی مانند:

مدیریت سطح تنش به‌گونه‌ای که از کنترل خارج نشود،

ایجاد فشار اقتصادی از طریق تهدید یا کنترل تنگه هرمز،

پرهیز از ورود به دام تشدید بی‌محابای درگیری،

نشان می‌دهد که تصمیم‌گیری در سطح راهبردی، نه صرفاً بر اساس داده‌های عملیاتی، بلکه بر اساس نوعی «قضاوت کلان» انجام شده است.

این همان نقطه‌ای است که شکاف میان هوش مصنوعی و هوش انسانی آشکار می‌شود.

۴٫ پارادوکس جنگ مدرن: پیروزی‌های تاکتیکی، بن‌بست راهبردی

یکی از مهم‌ترین نتایج ورود هوش مصنوعی به جنگ، ایجاد یک پارادوکس جدید است:

امکان افزایش شدید کارایی تاکتیکی، بدون تضمین موفقیت راهبردی.

در واقع، هوش مصنوعی می‌تواند:

تعداد اهداف منهدم‌شده را افزایش دهد،

دقت حملات را بالا ببرد،

و حتی هزینه‌های عملیاتی را کاهش دهد.

اما این به معنای پیروزی در جنگ نیست.

تجربه‌های تاریخی، از ویتنام تا عراق، نشان داده‌اند که تراکم آتش و دقت عملیاتی، جایگزین راهبرد نمی‌شود. اگر اهداف سیاسی و راهبردی به‌درستی تعریف نشده باشند، حتی موفق‌ترین عملیات‌های نظامی نیز می‌توانند به بن‌بست منجر شوند.

۵٫ خطر «توهم کنترل» در جنگ‌های مبتنی بر هوش مصنوعی

یکی از خطرات جدی که در این نوع جنگ‌ها مطرح می‌شود، چیزی است که می‌توان آن را «توهم کنترل» نامید.

وقتی فرماندهان:

به داده‌های دقیق‌تر دسترسی دارند،

می‌توانند در زمان کوتاه‌تری تصمیم بگیرند،

و نتایج عملیات را به‌صورت لحظه‌ای مشاهده کنند،

ممکن است تصور کنند که کنترل کاملی بر میدان نبرد دارند.

اما این کنترل، اغلب سطحی و محدود به لایه تاکتیکی است. در لایه‌های عمیق‌تر، یعنی سیاست، جامعه و روان‌شناسی جنگ، عوامل غیرقابل‌پیش‌بینی همچنان نقش تعیین‌کننده دارند.

جنگ جاری نشان می‌دهد که هوش مصنوعی، علی‌رغم تمام توانایی‌هایش، هنوز در سطحی عمل می‌کند که می‌توان آن را «تاکتیکی پیشرفته» نامید، نه «راهبردی». در مقابل، آنچه تعیین‌کننده نهایی مسیر جنگ است، همچنان در حوزه‌ای قرار دارد که به قضاوت انسانی، درک پیچیدگی‌ها و توانایی مدیریت عدم‌قطعیت وابسته است.

به همین دلیل، این گزاره که «یک طرف در سطح تاکتیکی موفق است اما در سطح راهبردی دست برتر ندارد»، نه یک تناقض، بلکه بازتابی دقیق از ماهیت جنگ در عصر هوش مصنوعی است.

در نهایت، شاید بتوان گفت که مهم‌ترین درس این جنگ آن است که: در عصر هوش مصنوعی، پیروزی نه از آنِ کسی است که سریع‌تر می‌زند، بلکه از آنِ کسی است که بهتر می‌فهمد.

انتهای پیام/