به گزارش پایگاه خبری تنکابن۲۴، به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی بلاغ، بهمن که به نیمه می‌رسد، هوای مازندران حال‌وهوای دیگری پیدا می‌کند. سرمای ملایم زمستانی با بوی نم خاک و مهی که آرام از دامنه‌های البرز پایین می‌آید، شهر و روستا را در بر می‌گیرد.

در چنین فضایی، خیابان‌ها کم‌کم رنگ دیگری به خود می‌گیرند؛ پرچم‌های سه‌رنگ بر سردر مغازه‌ها و ساختمان‌ها نصب شده و بنرهای دعوت به راهپیمایی ۲۲ بهمن در میدان‌ها و معابر اصلی شهرها دیده می‌شود. از ساری و بابل گرفته تا آمل، قائم‌شهر، نوشهر و شهرهای کوچک‌تر، نشانه‌های یک رویداد جمعی به چشم می‌خورد.

در روزهای منتهی به ۲۲ بهمن، دعوت از مردم برای حضور در راهپیمایی، فقط به پوستر و بنر محدود نمی‌شود. این دعوت را می‌توان در گفت‌وگوهای روزمره مردم، در مساجد، دانشگاه‌ها، مدارس و حتی صف نانوایی‌ها شنید. انگار این مناسبت، فراتر از یک تاریخ در تقویم، به بخشی از حافظه جمعی مردم مازندران تبدیل شده است.

صبح یک روز ابری، به میدان ساعت ساری می‌رویم؛ جایی که معمولاً محل تجمع‌های مردمی و برنامه‌های مناسبتی است. چند نفر از نیروهای مردمی در حال نصب پرچم و آماده‌سازی جایگاه هستند. صدای بلندگوها که سرودهای انقلابی پخش می‌کنند، در فضا می‌پیچد. رهگذران مکثی می‌کنند، نگاهی می‌اندازند و عبور می‌کنند، اما همین نگاه کوتاه هم نشانه‌ای از توجه و درگیر شدن ذهن‌ها با فضای پیش‌روست.

صدای مردم؛ حضور به‌عنوان یک انتخاب

مجید حسینی، راننده تاکسی ۵۵ ساله‌ای که سال‌هاست در مسیر ساری–قائم‌شهر کار می‌کند، درباره ۲۲ بهمن می‌گوید: برای ما این روز فقط یک راهپیمایی نیست یادآور روزهایی است که پدر و مادرم ازش تعریف می‌کردند. خودم شاید آن زمان بچه بودم، اما خاطره‌اش توی خانواده ما زنده است. هر سال هم سعی می‌کنم با خانواده بیایم، حتی اگر مسیر شلوغ باشد.

وی معتقد است حضور مردم بیشتر از آنکه یک وظیفه باشد، یک انتخاب آگاهانه است:

هر کسی به‌خاطر باور خودش می‌آید. یکی برای دفاع از کشور، یکی برای احترام به گذشته، یکی هم برای اینکه نشان بدهد هنوز نسبت به سرنوشتش بی‌تفاوت نیست.

چند قدم آن‌طرف‌تر، خانم مهسا رضایی، معلم بازنشسته، در حالی که کیسه خرید در دست دارد، نظرش را این‌طور بیان می‌کند: من سال‌ها در مدرسه درباره تاریخ انقلاب برای بچه‌ها صحبت کردم. حالا فکر می‌کنم بهترین آموزش، عمل است. وقتی دانش‌آموز سابقم من را در راهپیمایی می‌بیند، شاید تأثیرش بیشتر از صد تا درس باشد.

جوانان و نگاه امروز به ۲۲ بهمن

یکی از پرسش‌های همیشگی درباره این مناسبت، نگاه نسل جوان است. برای پاسخ، به دانشگاه مازندران در بابلسر می‌رویم. فضای دانشگاه، ترکیبی از شور جوانی و دغدغه‌های اجتماعی است. علی حاتمی دانشجوی ۲۲ ساله رشته انسانی، درباره حضور در راهپیمایی می‌گوید: ما نسل سوال‌داریم؛ سؤال می‌پرسیم، نقد داریم، اما این به معنی کنار کشیدن نیست. ۲۲ بهمن برای من فرصتی است که بگویم با وجود همه مشکلات، نسبت به کشورم بی‌تفاوت نیستم.

وی تأکید می‌کند که حضور جوانان شکل و انگیزه متفاوتی دارد، شاید نسل قبل با خاطره انقلاب می‌آمد، ما با مسئولیت امروز. دوست داریم دیده شویم و صدایمان شنیده شود.

مریم محمدی دانشجوی علوم اجتماعی، نگاه متفاوت‌تری دارد: من به راهپیمایی به چشم یک پدیده اجتماعی نگاه می‌کنم. جمع شدن آدم‌ها با سلیقه‌های مختلف در یک مسیر مشترک، خودش قابل مطالعه است. برای همین سعی می‌کنم هر سال شرکت کنم و فضا را از نزدیک ببینم.

نقش خانواده‌ها و حضور نسل‌ها کنار هم

یکی از تصاویر پرتکرار راهپیمایی‌های ۲۲ بهمن در مازندران، حضور خانواده‌هاست؛ پدربزرگ و مادربزرگ در کنار نوه‌ها، والدینی که دست کودکان‌شان را گرفته‌اند و پرچم کوچکی به آن‌ها داده‌اند. این تصویر، نوعی پیوستگی نسلی را نشان می‌دهد.

صابر احمدی، کشاورز اهل آمل که با همسر و دو فرزندش صحبت می‌کند، می‌گوید: دوست دارم بچه‌هایم از همین حالا بدانند که بعضی روزها فقط برای تعطیلی نیست. باید بفهمند چرا مردم جمع می‌شوند، چرا حرف می‌زنند و چرا شعار می‌دهند.

همسر وی اضافه می‌کند: ما همیشه سعی می‌کنیم فضای شاد هم برای بچه‌ها باشد. راهپیمایی فقط شعار نیست؛ دیدار آشناها، لبخندها و حس باهم‌بودن هم هست.

دعوتی که از دل جامعه می‌آید

در کنار نهادهای رسمی، بسیاری از دعوت‌ها به راهپیمایی ۲۲ بهمن، از دل خود مردم و گروه‌های مردمی شکل می‌گیرد. هیئت‌های مذهبی، تشکل‌های دانشجویی، گروه‌های فرهنگی و حتی کسبه بازار، هر کدام به شکلی مردم را به حضور دعوت می‌کنند.

در بازار روز ساری، مغازه‌داری روی شیشه مغازه‌اش نوشته: «۲۲ بهمن، همه با هم». وقتی از او می‌پرسیم چرا این جمله را نوشته، گفت: نه کسی مجبورم کرده، نه سفارش داده‌اند. حس کردم این کمترین کاری است که می‌توانم بکنم. بازار همیشه با مردم بوده، این روز هم جزئی از زندگی مردم است.

راهپیمایی به‌مثابه روایت مشترک

با نزدیک شدن به ۲۲ بهمن، مازندران آرام‌آرام آماده یک حضور جمعی دیگر می‌شود. حضوری که برای هر فرد، معنای خاص خودش را دارد؛ برای یکی یادآور گذشته، برای دیگری نشانه‌ای از امید، برای جوانی فرصتی برای دیده‌شدن و برای خانواده‌ای، تجربه‌ای مشترک.

به گزارش بلاغ، نماینده ولی فقیه در مازندران، استاندار، فرمانده سپاه کربلا، فرمانده انتظامی، مدیران دستگاه‌های اجرایی، فرمانداران و سازمان بسیج رسانه و دیگر نهادها در پیام‌های جداگانه‌ای با گرامی‌داشت سالروز پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی، از مردم شریف، مؤمن و همیشه در صحنه استان مازندران دعوت کردند با حضوری پرشور و آگاهانه در راهپیمایی یوم‌الله ۲۲ بهمن، بار دیگر وفاداری خود را به آرمان‌های انقلاب اسلامی، امام راحل(ره) و شهدای گران‌قدر به نمایش بگذارند. بی‌تردید حضور یکپارچه مردم، به‌ویژه جوانان، جلوه‌ای از اقتدار، وحدت و بصیرت ملت ایران خواهد بود

در بخشی از این پیام‌ها آمده است که راهپیمایی یوم‌الله ۲۲ بهمن، فرصتی دوباره برای نمایش این حقیقت روشن است که ملت ایران، با وجود همه مشکلات و فشارها، بر اصول، آرمان‌ها و مسیر خود استوار ایستاده و آینده را با امید، اعتمادبه‌نفس و وحدت می‌سازد.

این حضور، تجدید عهدی آگاهانه با آرمان‌های بلند امام راحل، رهبر عظیم الشان انقلاب حضرت آیت الله العظمی امام خامنه ای(مدظله العالی) و شهیدان والامقام ایران اسلامی است.

راهپیمایی این روز، صحنه نمایش وحدت، عزت و اقتدار ملی است و هر گام آن، پیامی روشن به جهان مخابره می‌کند: ملت ایران همچنان بیدار، هوشیار و مصمم است.

امروز جمهوری اسلامی ایران در شرایطی قرار دارد که علی‌رغم فشارهای همه‌جانبه، تهدیدهای آشکار و پنهان و طراحی‌های پیچیده جبهه استکبار، با تکیه بر ظرفیت‌های درونی، روحیه مقاومت و پشتوانه مردمی، مسیر پیشرفت، امنیت و اقتدار را با صلابت ادامه می‌دهد.

سازمان بسیج رسانه، ضمن گرامیداشت یاد امام خمینی(ره) و شهدای انقلاب اسلامی، از تمامی اهالی رسانه، خبرنگاران، فعالان فضای مجازی و ملت شریف ایران دعوت و اعلام می‌دارد در میدان رسانه و افکار عمومی، در کنار ملت ایران ایستاده و از همه اهالی رسانه می‌خواهد با حضور فعال و روایت‌گری مسئولانه، حماسه ۲۲ بهمن را ماندگار کنند.

به گزارش بلاغ، آنچه در گفتگو با مردم و جوانان استان به چشم می‌آید، تنوع نگاه‌ها و انگیزه‌هاست، اما نقطه اشتراک، «حضور» است. حضوری که فارغ از تفاوت‌ها، یک روایت مشترک می‌سازد؛ روایتی که هر سال در خیابان‌های شهرهای مازندران تکرار می‌شود و همچنان بخشی از زندگی اجتماعی مردم این دیار باقی مانده است.

گزارش: یاسر معافی